Έχουν περάσει αρκετές μέρες από το τέλος του Ευρωμπάσκετ Γυναικών και, όμως, τα συναισθήματα παραμένουν έντονα. Με τις μνήμες ακόμα νωπές, την καρδιά και το μυαλό να έχουν ηρεμήσει, ωστόσο, αρκετά, αλλά να μην έχουν χάσει αυτό το γλυκόπικρο «Αν…» που ακολουθεί πάντα έναν οδυνηρό αποκλεισμό, η διεθνής παίκτρια, Στέλλα Καλτσίδου μιλά στο agapotobasket και την Σεβαστή Βρακατσέλη για την επιστροφή της στην Εθνική, την εμπειρία του πανευρωπαϊκού και το μέλλον της ομάδας, αλλά και για τα προσωπικά της όνειρα που, με την παρούσα κατάσταση στο ελληνικό μπάσκετ την κρατούν μακριά από την Ελλάδα.
Θα θέλαμε να μοιραστείς μαζί μας την εμπειρία του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος;
«Τα συναισθήματα που νιώσαμε και οι στιγμές που ζήσαμε σε αυτό το πανευρωπαϊκό ήταν πραγματικά υπέροχες! Προσωπικά, επειδή απείχα από την Εθνική τα τελευταία χρόνια λόγω τραυματισμών, δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη εμπειρία από αυτήν που ζήσαμε! Το ευχαριστήθηκα πολύ και με γέμισε απίστευτα!»
Ποιο ήταν η καλύτερη και η χειρότερη στιγμή που κρατάς;
«Δεν μπορώ να ξεχωρίσω καλύτερη στιγμή γιατί κάθε στιγμή που ζούσαμε στο γήπεδο ήταν η καλύτερη μέχρι την επόμενη. Θυμάμαι την ψυχή και το πάθος που έβγαζε η κάθε μια σε κάθε φάση και σε κάθε αγώνα και νιώθω απίστευτη υπερηφάνεια γι αυτήν την ομάδα! Χειρότερη θα πω οπωσδήποτε την στιγμή που μάθαμε, πολύ αργά δυστυχώς, πως η διαφορά που χρειαζόμασταν εναντίον του Μαυροβουνίου για να προκριθούμε ήταν +15 κ όχι +16!»
Πως νιώθεις μετά την επιστροφή;
«Όπως έχω ξαναπεί και θα συνεχίσω να το λέω, το κυριότερο συναίσθημα είναι υπερηφάνεια γι αυτήν την ομάδα γιατί δεν φοβήθηκε κανέναν και διεκδίκησε το κάθε παιχνίδι ξεπερνώντας κάποιες φορές και τον εαυτό της!! Σίγουρα, όμως, νιώθω και μεγάλη πίκρα γιατί από λάθος πληροφόρηση μας στερήθηκε το δικαίωμα να είμαστε στις 8 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης και, γιατί όχι, να διεκδικούσαμε και ένα θαύμα, αφού αυτή η ομάδα απέδειξε ότι σε κάθε παιχνίδι έδινε τα πάντα χωρίς να
εγκαταλείπει ποτέ».
Πως εισπράξατε την αγάπη του κόσμου;
«Τα μηνύματα που λαμβάναμε από τον κόσμο και η στήριξη τους ήταν πραγματικά συγκινητικά! Μας χαροποίησε ιδιαίτερα ότι αυτό που νιώθαμε εμείς στο γήπεδο, το δέσιμο που υπήρχε μεταξύ μας, η συνοχή της ομάδας, το πάθος, καταφέραμε να το μεταφέρουμε και στην οθόνη σε όσους μας παρακολούθησαν!»
Ποιο είναι η επόμενη μέρα για αυτή την Εθνική ομάδα;
«Την “επόμενη μέρα” πραγματικά δεν την γνωρίζω! Προς το παρόν, νομίζω πως όλοι εμείς που ήμασταν στην Ουγγαρία προσπαθούμε να ηρεμήσουμε μετά από όσα συνέβησαν!»
Θέλεις να σχολιάσεις κάτι για την στάση της ΕΟΚ;
«Δεν έχω να συμπληρώσω κάτι πέρα από αυτά που δηλώσαμε κατά την άφιξη μας από την Ουγγαρία! Δεν εκπλήσσομαι πάντως με τις εξελίξεις!»
Ποιες είναι οι επόμενες μπασκετικές σου σκέψεις για το μέλλον;
«Προς το παρόν η επόμενη σεζόν θα με βρει και πάλι στη Γαλλία, αλλά αυτή τη φορά στην Villeneuve d’asqc! One step by time…»
Έχει περάσει καθόλου οποιαδήποτε στιγμή η σκέψη του να αγωνιστείς στην Ελλάδα και αν το έκανες υπό ποιες προϋποθέσεις θα το έκανες;
«Επειδή πιστεύω πως οι συνθήκες στην Ελλάδα δεν θα αλλάξουν, δυστυχώς, τουλάχιστον σίγουρα όχι όσο η δική μου γενιά είναι εν ενεργεία, δεν σκέφτομαι να γυρίσω να αγωνιστώ στην Ελλάδα! Τα τελευταία χρόνια έχω την τύχη να έχω το μπάσκετ ως το κύριο επάγγελμα μου και να αγωνίζομαι στο υψηλότερο επίπεδο. Για όσο το σώμα μου, λοιπόν, μου το επιτρέπει θέλω αυτό να το διατηρήσω και, δυστυχώς δε νομίζω πως αυτοί που ασχολούνται με το γυναικείο μπάσκετ στην Ελλάδα, με κάποιες πολύ λίγες εξαιρέσεις, θα ανατρέψουν τις υπάρχουσες συνθήκες! Μακάρι να διαψευστώ ωστόσο!».
